Eerste week vakantie

Nu we alweer 6 weken terug zijn in Iowa, wordt het toch eens tijd om de blog eens te updaten over onze vakantie in Nederland.

Woensdag 2 juni gingen we op weg naar Minneapolis, om vervolgens via Chicago naar Frankfurt te vliegen. Daar kwamen we donderdagmorgen om 11.00 uur aan. Nadat we onze koffers hadden opgehaald bij de bagageband, gingen we op zoek naar (o)pa Rosmulder en Linda. Die stonden al op ons te wachten. Na dikke knuffels en kussen, was het tijd voor een kop koffie/thee en fristie. Daarna naar het gehuurde busje, voor een reisje van 3,5 uur naar Nederland. Lekker relaxed achterover, nog even een dutje doen, want pa reed.

Aan de "Kribbe 1" (bij Linda) wachtte (o)ma, Youp, Tinus en Roderick op ons. Een eerste kennismaking met Tinus. Net als zij met Wouter. Onder het genot van de afhaal chinees, werd er lekker bij gekletst. Ondertussen hadden Ans en Inge (schoonzus met dochter) al vernomen dat we aangekomen waren, dus die konden het niet laten om alvast hoi te komen zeggen. Toen maar eens het huisje in Beek opgezocht, het werd tijd voor een goede nachtrust. Na een lange reis waren we toch wel af, maar het was goed om er weer te zijn en iedereen weer te zien.
De volgende dag op bezoek bij (o)pa en (o)ma Reuling. Ook zij waren natuurlijk blij ons weer in het echt te zien, toch anders dan via skype, dat was wederzijds.

Bij opa en oma Reuling staat nog steeds onze speelgoed unimog. Die is daar achter gebleven toen we naar Iowa gingen. Nu kwam het weer goed van pas.
De meiden gingen pony rijden. Bijna met de voeten aan de grond, maar toch leuk!!



We logeerden weer op de camping "De Byvanck" in Beek, hetzelfde huisje als 3 jaar terug.
Links en recht werd er speelgoed verzameld om mee te spelen bij het huisje. Omdat het weer eindelijk in Nl. ook mooi was geworden, waren de waterguns natuurlijk erg in trek!










Op zaterdagmorgen werden we, Jenny, Ryanne en Resy, om 8.45 uur opgehaald door Ans en Inge, om mee te gaan naar een hockeywedstrijd. Naar Wageningen ging de reis. Het was mooi weer. De wedstrijd werd gewonnen met 5-4. Het hele seizoen ongeslagen. Dus kampioen, alhoewel ze dat bij de jeugd nog niet zo noemen, gewoon 1e van de groep.
's Middags ging Eduard naar een hockeywedstrijd van Mathijs. Deze werd gespeel tegen Upward, Arnhem. Het werd gelijkspel, 3-3, Mathijs maakte alle doelpunten en werd daarmee ook topscoorder van zijn team. Zij werden kampioen van de derde klasse.

Opa Reuling had zijn weitje gemaaid, dus er moest ook nog een keer gehooid worden. Eerst nog een keer schudden. Nick mee met Eduard op de trekker; "Papa, kan jij deze tractor wel rijden, en wat is dat schudden, kan jij dat wel?" Nick vond het allemaal even interessant, vooral als je zoiets nog niet gezien en gedaan hebt. Op zaterdag kwam de pers. Daarna moesten de baaltjes nog opgeladen worden. Iedereen hielp een handje mee. Baaltjes opsteken, dat was alweer heel wat jaartjes geleden....











Op zondag gingen we bij Harm (jongste broer van Eduard) en Evelien bbq-en. De hele dag was het mooi weer, totdat we de stekker van de bbq in het stopcontact wilden steken. Toen begon het te druppen. Dus alles verhuisd naar hun net gebouwde schuur/garage. Er lagen toen nog geen klinkers in, dus gezellig met de voeten in het zand.




Zand genoeg om in te spelen, en het konijn van Evelien moest ook op de foto.

Dinsdag hebben we fietsen geregeld. Eduard op z'n vaders fiets, met een rugleuning en steuntjes voor Nick. Ik (R) op de fiets van schoonzus Gerdy met een stoeltje aan het stuur van Eduard's zus Ineke. Jenny op de fiets van oma Reuling en Ryanne op die van Ilse. En zo konden we regelmatig tussen Beek en Didam (maar 6 km.) heen en weer peddelen.

Woensdagmiddag 9 juni gingen we met Ans en Inge naar Outdoor Gelderland, een paardenconcours op landgoed Middachten in De Steeg (tussen Arnhem en Dieren).
Het was Happy Horse Day, een speciale kindermiddag. Met een speurtocht, spelletjes, ponyrijden en als afsluiting een optreden van Monique Smit (de zus van). Het weer was een beetje regenachtig, maar het was gezellig. Aan het eind van de middag zijn we nog naar de Mac geweest. "In Amerika hebben ze geen ballonnen, knijpfruit bij de happy-meal en ook niet zo'n mooie speeltuin", volgens de meiden.







En zo is onze eerste week in Nederland om gevlogen.

Voorbereidingen

We kunnen al op een hand aftellen totdat onze reis begint. Maar eerst moeten er nog klussen gedaan worden, maar we schieten op....

Afkalfgedeelte en de kalvergroepshokken uitgemest, eenlinghokken voor kalveren schoongespoten, bijna alle koeien klauwbekapt. Nieuwe kabel opdrijfhek geplaatst, rubber van de mestschuif vervangen door ijzer. Nog 1 groep klauwbekappen (80), kijken of dat nog gaat lukken, anders later. Extra melkpoeder laten komen, telefoonlijst gemaakt. 5 zakken kattenvoer, voor de groeiende populatie. Nog te doen: bloedtappen bij jongvee voor drachtcontrole, nog een ronde maken met Chad, onze herdsman, of er nog vragen zijn...

Ramen gewassen, al helpt het niet veel als er een onweersbui van 25 mm. langs komt, maar goed. Bedden verschoond, huis nog niet stofvrij, gaat niet lukken met 6 mensen, waarvan er 4 op blote voeten in en uit lopen. De tuin enigzins onkruidvrij gemaakt en van zaagsel voorzien. Nick heeft van de week nog boontjes en komkommerzaadjes in de grond gedaan. Diepvries bijna leeggegeten. Zelf naar de kapper geweest, de meiden weer op een lijn geknipt, Wouter kan er nog mee door, morgen met Nick nog even naar Danielle en dan alleen Eduard nog, maar dat is niet veel werk;

Nog 2 dagen naar school en we zijn er bijna klaar voor, dan alleen nog koffers pakken, moet lukken.

Wouter wijst naar de koeien in de stal. Nick bij onze stevig doorgroeiende bomen.

Preiplantjes en uien erin. De eerste (groene) aardbeien zitten eraan.

De aardappelen komen ook mooi op. Nu maar hopen dat het zo af en toe een keer regent als we weg zijn.

Dans foto

De meiden in hun danspakjes die ze aan hebben tijdens de recital. Alleen is de uitvoering dit jaar net in onze vakantie. Voor de pakjes was al betaald, die konden niet meer terug. "Dan willen we wel op de foto in onze costume", zeiden ze. Ok, dan.

Het gras...

Het gras bij de buren lijkt altijd groener!!

Nog.....

34 dagen, totdat we naar Nederland gaan. Ja, de kalender wordt nog steeds trouw elke dag afgekruist. H
Het weer is hier, op een onweersbui na, mooi, dus de tijd vliegt. Het boodschappenlijstje wordt steeds langer, oftewel niet te veel spullen meenemen, anders kan straks alles niet mee terug.
Er staan ook al een aantal dingen gepland. De meiden zijn zelfs een spreekbeurt aan het voorbereiden, samen met nichtje Inge. Ze gaan een dagje met haar naar school en dan moet er natuurlijk ook vertelt worden hoe het er hier in Amerika aan toe gaat op school.
De mais rond om ons heen zit al 1,5 week in de grond. De kinderen spelen weer veel buiten. In de tuin komt ook het een en ander weer boven de grond. Zelfs mijn aardbeiplantjes hebben de winter overleefd en zijn volop aan het groeien. Vandaag heb ik de preiplantjes gepoot. Nick helpt straks met de uien. Hij loopt al een aantal dagen met de zak uien rond en vraagt steeds wanneer ze nou in de grond moeten. Eerst nog even een stukje omspitten.

Verjaardag

Gisteren was ik (R) jarig, 39 ben ik geworden.
Onder het mom van "we moeten even naar de veearts" ging Eduard met Nick en Wouter naar Clarksville. Wist niet dat ze bij de veearts zulke mooie plantjes verkopen?! Ons huis is weer opgefleurd. Ook kwamen er de nodige mailtjes en kaartjes en heb bijna de hele morgen voor de skype gezeten. Zondagmiddag hadden we de verjaardag al gevierd met de Nl. uit de buurt.
Nu nog iemand vinden die straks, als we op vakantie zijn, de plantjes water geeft.

Spring Sing

De jaarlijkse Spring Sing was al vorige maand. Dit keer niet in de gym van de school, in het theater van de high school in Waverly. Helemaal echt dus. Er waren weer allerlei liedjes en dansjes ingestudeerd. Altijd erg leuk om naar te kijken. Er wordt gevraagd of de kinderen iets nets/leuks aan te doen, het is altijd een hele modeshow. Van fleurige jurkjes met lakschoentjes, rokjes met slippers of 3 delig pak met snowboots.....

Hier onder een filmpje van de jongens in bad. Lekker spetteren en mama daarna alles weer droogmaken...

In de krant

Sinds dat we in Iowa zijn, hebben we al in bijna alle kranten gestaan en op tv geweest. Nu belde een journalist van Iowa Farm Bureau Spokesman of hij een interview met Eduard mocht hebben. Hij had Eduard 4 jaar geleden ook geinterviewd en wilde nu een follow-up story. Nou dat kan. Iowa Farm Bureau is te vergelijken met de LTO in Nl. De Spokesman is een krantje dat elke week uitkomt. Zo kwam de journalist op een morgen voor een gesprekje en maakte ook een paar foto's. Een week later belden ze weer van de Spokesman, of er ook een fotograaf mocht komen voor een foto op de voorpagina en een voor bij het verhaal. De foto van de journalist was schijnbaar niet goed genoeg. Ze zeiden een foto op de voorpagina, wisten wij veel dat daar mee de hele pagina bedoeld werd! Overdrijven is ook een kunst, typisch Amerikaans.





De eerste foto stond dus op de voorpagina en de tweede bij het verhaal.
Het artikel heb ik overgetypt, omdat er te veel geknipt en plakt moest worden en het dan misschien niet meer te lezen is.

Dutch dairyman makes most of American farm dream
by Steve Meyer

In July 2005, Eduard Reuling made history by becoming the first foreigner to purchase land in Iowa in 40 years to start a farm operation. Reuling, from Eesveen, Netherlands, purchased 38 acres of bare land south of Shell Rock to establish the Snow Rock Dairy Farm.
He and his wife, Resy, and their children visited Iowa in 2003, along with several other families from the Netherlands and were attracted to the Waverly area they toured as part of the New Farm Family Project.
The project allows immigrant dairy farmer families permanent residency status under immigration law and provides them with a green-card visa.

Managing risk
Reuling has overcome challenges and had a sharp learning vurve in the nearly five years in Iowa, transitioning from the quota system of dairy farming he grew up with in the Netherlands to the market-driven system of the United States.
"We learned so much in our first four years here, now we understand the industry. This is a different system than we were used to in the Netherlands. With the quota system we had in the Netherlands you were guaranteed profitability, but they changed that so now, they will have this roller coaster also", Reuling said.
Finding the right people to employ at his dairy farm was perhaps the foremost challenge that Reuling faced.
"Now we have very good help that really work hard", Reuling said, noting that he has a herdsman end assistant herdsman who have made significant positive differences in his operation. That, coupled with dicontinuing use of bovine somatotropin (bST), has led to improvements in his cow herd.
His cow culling is down to 20 percent, and he now averages 17 heifers born a month and culls only six cows.
Like all dairy farmers, Reuling suffered the woes of the recent downturn in the dairy industry also. Two years ago, when milk prices were more than $20 per hundredweight, he contracted his milk at $12,50 per hundredweight and corn was $6 to $7 per bushel.
"What we do now is a lot of risk management. We book a lot of our inputs, like corn and beanmeal, a year ahead. We lock in the input and the milk prices, so we can now pencil out that we are profitable", Reuling explained.
Reuling founded the Snow Rock Dairy with 350 cows. He now has 390 head, including dry cows, and is looking to expand to milk another 50 to 60 cows. His goal is to have more than 400 milking cows.
The Snow Rock herd is primarily Holsteins, with some Jerseys and Brown Swiss.

Learning along the way
Reuling hasn't changed anything with his dairy facilities since they started. Currently, he has 300 stalls in his free-stall barn for 335 cows. He cannot add more cows or it will take away from the cows' comfort and affect milk production.
He wants to put an addition onto his barn for his fresh cows before they are out in the free-stall barn.
The Reuling dairy operation isn't the only thing that is expanding. He family has grown, too. When they came to the U.S., they had two children, Jenny, now 10 and Ryanne, now 8. Soon came Nick, now 4 and most recently Walter, 2.
The Reuling family has returned home to the Netherlands only once since they came to Iowa.
Tentatively, they are planning to make the trip this summer.
"We had some rough times, but we are lucky we are still here. We learned a lot during our down times, bur we are doing very good right now", says Reuling.
(Meyer is a freelance writer from Garrison)

Dooi! Eindelijk!

Na 3 maanden van sneeuw voor de deur en koude temperaturen is het sinds 2 weken dooi. Dag en nacht! De foto's in de sneeuw zijn van 28 februari. De wereld rond om ons heen verandert weer van wit naar bruin. Het is niet alleen dooi, maar het heeft ook geregeld geregend met als gevolg: modder! Ondergelopen land, overstromende rivieren.

Zondag was het een mooie zonnige dag, dus de kinderen hebben de fietsen weer uit de winterstalling gehaald en de zomeroverall aangedaan. Lekker buitenspelen. In de modder natuurlijk, er gaat niks boven lekker modderen. Een beetje winderig was het nog wel, maar dat kan de pret niet drukken.

Feestje

Zaterdag 13 februari had Jenny haar vriendinnenfeestje. Eerst thuis gezellig nog meer cadeautjes uitpakken en taart eten. Daarna gingen ze zwemmen in "the-W", het zwembad van Wartburg College in Waverly. Het was een leuke middag.



Ryanne had afgelopen zaterdag haar birthday party. Een paar vriendinnetjes kwamen op haar feestje. Ook eerst nog meer cadeautjes uitpakken en taart eten. Daarna gingen ze naar "Persuing Picasso" in Cedar Falls. Een winkeltje waar je allerlei beeldjes, tegeltjes, bordjes, vaasjes etc. kunt beschilderen. Deze worden daarna nog gebakken, zodat we ze komende zaterdag op kunnen halen. Was erg leuk.

"We tellen af, nog 83 dagen, dan gaan we eindelijk weer naar Nederland...". Dit hoor ik dagelijks.

Happy birthday Ryanne!

Het is al ruim een week geleden, maar op 27 februari is Ryanne 8 jaar geworden.

Een grote meid. Ze is weer lekker verwend met leuke cadeautjes en lekkere taart. Ook waren er weer de nodige kaartjes en cadeautjes met de post gekomen. Bedankt allemaal!

Op school heeft Ryanne op cupcakes met icing, een mierzoet laagje, getrakteerd.

Het grote bed.

Het is tijd dat er weer eens wat ge-update wordt.

Wouter wordt al een grote jongen en zo paste hij niet meer in zijn ledikant. Als hij met de voeten tegen de achterkant lag, had hij aan de bovenkant minder dan 10 cm. over. Niet veel ruimte meer dus. Het nieuwe bed op zijn kamer neer gezet en doordat het bestelde matras wat langer op zich liet wachten, kon hij alvast aan het idee wennen. Toen het matras eindelijk kwam, had ik zijn ledikant op de gang geschoven en ging zijn nieuwe bed opmaken. Het leek allemaal nog zo leuk. "Papa, bed", daar bedoelde hij mee dat papa het bed in elkaar gezet had. Met Nick probeerde hij het bed even uit. 's Middags moest hij erin slapen, toen was het niet meer zo leuk. Huilen dus en om mama roepen.... en na een kwartiertje huilen en roepen werd het toch stil boven. Wouter was in slaap gevallen. 's Avonds met naar bed gaan geen probleem meer. Het is altijd de eerste keer. Het ledikant staat opgeborgen in de basement. Weer een mijlpaal bereikt. Volgend doel: geen luiers meer....