Weer thuis

De verrassing en schok was groot toen Eduard in Didam aankwam. Zijn vader kon zijn ogen niet geloven. Amper bijgekomen werd Eduard's moeder met de regiotaxi gebracht. Eduard loopt naar buiten om haar met de rolstoel uit het busje te halen. Ze dacht dat ze droomde. Hoe kan dit nu allemaal. Verrassing geslaagd dus.
Na een paar gezellige dagen ging Eduard maandag weer naar huis.
Maar dat ging ook niet zonder opstakels. De vlucht van 11 uur was gecancelled, omdat de piloot zijn been gebroken had! Alles overgeboekt naar een vlucht om 12 uur. Nu niet rechtstreeks naar Chicage. Eerst naar Washington en dan Chicago, daar weer vertraging met de vlucht naar Cedar Rapids. Al met al kwam hij niet om 16.oo uur aan, maar om 22.00 uur.
In Nederland was het 10C, de schok was groot toen Eduard op het vliegveld zijn auto ging halen, -25C! Das effe wennen!
Gelukkig nog maar een paar dagen koud en dan wordt het zelfs boven nul!

Surprise voor opa en oma

Vandaag, vrijdag 4 februari is opa Reuling jarig. 79 is hij geworden. Het leek Eduard wel een leuk idee om hem te verrassen met een bezoekje. Zo hebben afgelopen weekend gezocht naar een vliegticket en gevonden. Woensdag zou hij gaan, donderdag in Nederland aankomen. Maar een blizzard verstoorde de planning. De vluchten werden gecancelled. Gelukkig heeft hij voor vandaag een vlucht kunnen regelen en is hij, nu ik dit schrijf, onderweg,van eerst Cedar Rapids - Minneapolis en dan naar Amsterdam..

Veel plezier samen. Wij skypen morgenvroeg!

Jenny's boek

In de zomer van 2006 werden we door 2 leraressen van de Drake University in Des Moines benaderd. Ze wilden een boek schrijven met verhalen van kinderen die naar Iowa geemigreerd zijn. Of Jenny daar aan mee wilde werken.
De dames kwamen op de boerderij voor een interview en maakten een paar foto's. We dachten nog daar horen we nooit meer wat van.
Daar ging 3 jaar overheen, tot ze in september 2009 weer contact opnamen. Ze hadden een sponsor en een uitgever gevonden voor het boek en of ze nog een keer voor een interview mochten komen. Zo kwamen ze nog een keer, met 2 studenten die foto's kwamen maken.
Uiteindelijk in augustus van vorig jaar kwam er een email met de tekst of we dat na wilden lezen en evt. correcties wilden maken. Want het boek "Zakery's Bridge" was zo goed als af.
9 Kinderen hebben hier aan meegewerkt. Uit oa Bosnie enHerzegovina, Israel, Sudan, India, Taiwan, Mexico, Laos, Palistina.
Afgelopen zondag zijn we naar het Iowa Historical Museum in Des Moines geweest voor de boekpresentatie.
Voorafgaand aan de presentatie was er een ceremonie waarbij 100 immigranten de US nationaliteit kregen.
Heel officieel allemaal. Soldaten in uniform die de vlaggen komen brengen. Het volkslied werd uitaard gezongen. Een woordje van president Obama, weliswaar op een bandje, maar toch..
Govenor Brandstadt was ook aanwezig, met een van de hoogste rechters.
De eed werd afgelegd en de certificaten werden uitgereikt.
Tevens kregen de nieuwe us citizens het boek "Zakery's Bridge" uitgereikt.
Na afloop mocht Jenny ook achter een tafeltje zitten en handtekeningen zetten in de boeken.
Erg leuk natuurlijk!

Ryanne vroeg zich natuurlijk ook af of er ook een foto van haar in zou staan, nou gelukkig maar ze staat er ook in...

Omdat de uitreiking van de certificaten wat lang duurde, gingen de kinderen het museum even bekijken.

Hoe januari begon...

Januari begon gezellig met een nieuwjaarsborrel.
Het weer was nog niet zo koud en het had zelfs al gedooid. Wat later voor plassen water op het erf zorgde en toen het weer begon te vriezen voor veel ijs.
Zolang het nog niet gesneeuwd had kon je het ijs gelukkig overal zien liggen en voorzichtig er over gaan.
Maar uiteindelijk begon het natuurlijk ook weer te sneeuwen. De snowblower van Eduard was weer gemaakt en op maandag 10 januari ging hij hem ophalen.
Doordat het gesneeuwd had kon het ijs niet meer zien en bij een ander weet je ook niet waar ijs ligt. Eduard zet de auto voor de aanhanger, die hij daar gemakshalve had laten staan. Hij stapt uit en glijdt direct onderuit, met een klap op het ijs. Gevolg, pijnlijke ribben.
De volgende dag had Eduard stroo in de hakselaar gedaan, hij wilde de touwtjes ervan aftrekken. Maar door de kracht had hij het gevoel alsof er iets brak in zijn ribben. Hij kon bijna geen adem meer krijgen.
De kinderen waren net thuis van school. Het hele spul in de auto, bij de Ten Hoeves gebracht en toen door naar het ziekenhuis voor foto's. Een scheurtje in een rib, niet gebroken, zwaar gekneusd. Pijnstillers mee naar huis en wachten tot het beter wordt. "Doe het een weekje rustig aan", zei de uit Pakistan afkomstige dokter. Ja, ja... 's avonds gewoon weer aan het werk, moet toch doorgaan....
Twee dagen later, donderdag dus, was Eduard weer stroo in de hakselaar aan het doen. Maar door de pijnlijke ribben kon hij de klep niet goed open krijgen. Hij liet hem met een klap dicht vallen.... pink er tussen.... het topje van de pink hing er nog voor 20% aan.
De kinderen waren weer net thuis van school, weer naar de Ten Hoeves en door naar het ziekenhuis. Zelfde dokter en zelfde verpleegster! "Je zou het toch een weekje rustig aan doen", zei de dokter nog.
Foto's gemaakt, pink gebroken. Topje er weer opgenaaid, verbandje erom heen en weer naar huis. Thuis gewoon weer aan het werk..
Eduard heeft er een foto van gemaakt, maar die zal ik jullie besparen.